Zawieście czerwone latarnie (1991), Zhang Yimou

Niespełna dwudziestoletnia Songlian ostaje osierocona przez ojca. Decyduje się rzucić studia i zostać czwartą żoną bogatego kupca Chena, który mieszka w pałacu otoczonym domkami dla każdej z żon. Zapalenie czerwonej latarni nad drzwiami oznacza, że mieszkanka tego właśnie domku została wybrana, by gościć na noc męża. Między kobietami wywiązuje się rywalizacja o względy kupca. Najlepszą pozycję ma pierwsza żona. To jej należy się szacunek i poważanie pozostałych. Druga szczerze nie znosi młodej i ładnej dziewczyny, dlatego stara się ją skompromitować. Z kolei trzecia ukrywa romans z pałacowym lekarzem. Załamana Songlian wymyśla powód, by zyskać sobie większy autorytet: obwieszcza, że spodziewa się dziecka, dzięki czemu przed jej domem zostają na stałe zawieszone czerwone latarnie. Demaskuje ją służąca, przez co dziewczyna naraża się na gniew kupca. W odwecie Songlian każe jej godzinami klęczeć na śniegu, co doprowadza służącą do śmierci. Później ujawnia romans trzeciej żony, która zostaje powieszona za cudzołóstwo. Wszystkie te wydarzenia powodują, że Songlian traci zmysły. Obłąkaną i obdartą dziewczynę spotyka na dziedzińcu nowa, piąta żona.

Film wyreżyserowany przez Zhanga Yimou to egzotyczny dramat osadzony w Chinach z lat 20. minionego wieku. W stylistyce odwołuje się do klasycznej sztuki chińskiej, a zwłaszcza jej geometrycznej perfekcji. Jest oszczędny w środkach, a mimo tego piękny wizualnie i precyzyjnie skomponowany. Opowiada historię ambitnej dziewczyny (gra ją Gong Li, późniejsza chińska gwiazda Hollywood), która na skutek wielożeństwa trafia do hermetycznego świata kilku kobiet powiązanych małżeństwem z jednym mężczyzną. Ich egzystencja opiera się na intrygach, plotkach oraz nienawiści. Inteligentna Songlian podejmuje walkę o umocnienie swojej pozycji i władzę, ale ostatecznie poddaje się psychicznie i fizycznie. Drogę wyjścia z trudnej sytuacji odnajduje w szaleństwie. Dzięki temu film zyskał wymiar krytyczny wobec statusu społecznego chińskiej kobiety w pierwszych dekadach XX wieku, sprowadzonej do ozdoby i przedmiotu męskiego pożądania. Jednocześnie posługuje się on metaforą niewolnictwa, by ukazać mechanizm, który każe człowiekowi podporządkować się tyranii oraz systemowi opartemu na strachu, co stanowi aluzję do systemów niedemokratycznych.
Film był wielokrotnie nagradzany, m.in. na festiwalu w Wenecji.