Nazywam się Jadwiga Zauder-Olesińska. Pracowałam w Se-ma-forze przez 25 lat. Pełniłam tam funkcje fotosisty, fotografa i operatora zdjęć trikowych przy filmach głównie animowanych. Myślę, że to był taki czas rzeczywiście trochę bajkowy dla mnie, dlatego że to była dla mnie pierwsza praca. Weszłam w nią z biegu. Młody człowiek, z którym się spotykałam, mówi, potrzebują asystenta, operatora, czy chciałabyś tam pracować. I kiedy przyszłam obejrzeć studio, witano mnie już w taki sposób, jakbym tu już była. W czasie dokonanym. Więc zaczęłam tą pracę dość szybko. Właściwie jeszcze czekałam na dyplom, a już miałam miejsce pracy. Ale nie żałowałam tego, dlatego że weszłam natychmiast w jakieś bardzo ciekawe rzeczy. Zaczynały się jakieś chyba zdjęcia wtedy Zbyszka Rybczyńskiego do Lokomotywy, jakieś szalone pomysły jego. Wszystko odwrotnie niż w wierszach, niż w tekstach i tak dalej. To było pasjonujące. Zaczynały się też w tym okresie, to już może troszkę później… Chyba Symetrie robił Piotr Dumała [Krzysztof Krauze]. To chyba był jego pierwszy dyplomowy nawet film. Ja właściwie w takim wolontariacie tam funkcjonowałam. Nie przepraszam. Nie Piotr, tylko Krzysztof Krauze robił Symetrie. Symetrię robił Krzysztof Krauze i ja właśnie w takim wolontariacie ciągle tam wchodziłam do pokoju, coś chciałam zobaczyć, dotknąć, poprawić, bo to były zdjęcia też z reprojektorem, wkopiowania, maski, więc mnóstwo tego i poza tym surrealistyczny film, to też takie odrealnienia różne.