13 filmów „ŚWIAT”:
Diamenty nocy (Démanty noci, reż. Jan Němec, 1964)
Stokrotki (Sedmikrásky, reż. Věra Chytilová, 1966)
Sieci popołudnia (Meshes of the Afternoon, reż. Maya Deren, Alexander Hammid, 1943)
Iluminacja (reż. Krzysztof Zanussi, 1972)
Pociąg (reż. Jerzy Kawalerowicz, 1959)
Kwiat granatu (Sayat Nova, reż. Siergiej Paradżanow, 1968)
Zawód: Reporter (Professione: Reporter, reż. Michelangelo Antonioni, 1975)
Osiem i pół (8 ½, reż. Federico Fellini, 1963)
Punku (Punku, reż. Juan Daniel Fernández Molero, 2025)
Zwierciadło (Zerkalo, reż. Andriej Tarkowski, 1975)
Filar (La jetée, reż. Chris Marker, 1962)
Koń turyński (A Torinói ló, reż. Béla Tarr, 2011)
Tańczący jastrząb (reż. Grzegorz Królikiewicz, 1977)
Komentarz:
Kino nawiedza moją wyobraźnię, mapuje sny, tworzy sieci z wszystkimi innymi sztukami wizualnymi. Dzięki kinu zaczęłam słyszeć dźwięki, odczuwać architekturę. Rozumieć nowe media. Po drodze nauczyłam się żyć.
13 filmów „POLSKA”:
Iluminacja (reż. Krzysztof Zanussi, 1972)
Tańczący jastrząb (reż. Grzegorz Królikiewicz, 1977)
Pociąg (reż. Jerzy Kawalerowicz, 1959)
Córki dancingu (reż. Agnieszka Smoczyńska, 2015)
Wizyta (reż. Marcel Łoziński, 1974)
Wszystko na sprzedaż (reż. Andrzej Wajda, 1968)
Ziemia obiecana (reż. Andrzej Wajda, 1974)
Dług (reż. Krzysztof Krauze, 1999)
Psy (reż. Władysław Pasikowski, 1992)
Europa (reż. Franciszka Themerson, Stefan Themerson, 1932)
Przekładaniec (reż. Andrzej Wajda, 1968)
Personel (reż. Krzysztof Kieślowski, 1975)
Aktorzy prowincjonalni (reż. Agnieszka Holland, 1978)
Komentarz:
Kryteria wyboru niejednolite. Jest miejsce na kanon estetyczny, ale też odnotowanie przykładu kina, o którym przez lata mówiło się w kategoriach filmu zaginionego, który nagle, niczym za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, staje się dostępny (Europa). Nie wprowadzam rozróżnienia na kino fabularne, dokumentalne i awangardowe. Odnotowuję przykład kina ściśle sprzęgniętego z transformacją polityczną, skutkującego jednocześnie utrwaleniem ról płciowych, mającego wpływ na całe pokolenie dorastające razem z początkami polskiego kapitalizmu (Psy). Tutaj kryteriom estetycznym ustępuje transkrypcja kina bandyckiego
w polskie warunki społeczno-polityczne.