13 filmów „ŚWIAT”:
400 batów (Les quatre cents coups, reż. François Truffaut, 1959)
Viridiana (Viridiana, reż. Luis Buñuel, 1961)
La Strada (La Strada, reż. Federico Fellini, 1954)
Butch Cassidy i Sundance Kid (Butch Cassidy and the Sundance Kid, reż. George Roy Hill, 1969)
Tam, gdzie rosną poziomki (Smultronstället, reż. Ingmar Bergman, 1957)
Pewnego razu na Dzikim Zachodzie (C’era una volta il West, reż. Sergio Leone, 1968)
Noc amerykańska (La nuit américaine, reż. François Truffaut, 1973)
Pociągi pod specjalnym nadzorem (Ostře sledované vlaky, reż. Jiří Menzel, 1966)
Sklep przy głównej ulicy (Obchod na korze, reż. Ján Kadár, Elmar Klos, 1965)
Lampart (Il Gattopardo, reż. Luchino Visconti, 1963)
Lot nad kukułczym gniazdem (One Flew Over the Cuckoo’s Nest, reż. Miloš Forman, 1975)
Kochanica Francuza (The French Lieutenant’s Woman, reż. Karel Reisz, 1981)
Zawrót głowy (Vertigo, reż. Alfred Hitchcock, 1958)
Komentarz:
Butch Cassidy i Sundance Kid obejrzałem chyba z pięć razy, z tego dwa razy w Kinie Gdynia na Tuwima, które wyświetlało w systemie NonStop. Kochanicę Francuza widziałem cztery razy w pierwszym miesiącu od premiery w kinie Polonia przy Piotrkowskiej. Obydwa te filmy pozwoliły mi na relaks i wyrwanie się z rzeczywistości w trudnych latach 80. Z braku miejsca nie wymieniłem Ojca Chrzestnego, na którego seansie byłem ubrany w płaszcz, czapkę i okulary mamy, po to żeby wyglądać na 18 lat, a rzeczywiście chyba musiałem mieć wtedy około 13; na seans o 20.00 w kinie Świt szedłem razem z trzy lata starszym kolegą, który założył tylko czapkę swojego ojca, żeby wyglądać poważniej.
13 filmów „POLSKA”:
Zaklęte rewiry (reż. Janusz Majewski, 1975)
Człowiek na torze (reż. Andrzej Munk, 1956)
Aria dla atlety (reż. Filip Bajon, 1979)
Ziemia obiecana (reż. Andrzej Wajda, 1974)
Faraon (reż. Jerzy Kawalerowicz, 1965)
Potop (reż. Jerzy Hoffman, 1974)
Noce i dnie (reż. Jerzy Antczak, 1975)
Chłopi (reż. Jan Rybkowski, 1973)
Barwy ochronne (reż. Krzysztof Zanussi, 1976)
Miś (reż. Stanisław Bareja, 1980)
Nikt nie woła (reż. Kazimierz Kutz, 1960)
Rękopis znaleziony w Saragossie (reż. Wojciech Jerzy Has, 1964)
Słońce wschodzi raz na dzień (reż. Henryk Kluba, 1967)
Komentarz:
I oczywiście byłem z całą rodziną, wiele lat po premierze, na Krzyżakach Aleksandra Forda.
To było pod koniec lat 60. Kino Świt przy Bałuckim Rynku było dosyć pełne, pewnie dobijaliśmy do 20 milionów widzów. To ja prosiłem rodziców, żeby iść na ten film. W połowie lat 70. poszliśmy letnią porą z podwórkową ferajną na Poszukiwany, poszukiwana Stanisława Barei. Kino było pełne a seans był wznowieniem po jakichś dwóch latach od premiery. Takie były czasy, repertuar raczej skromny – liczba premier ograniczona i jeśli film jeszcze przyciągał widzów, to mógł powracać co jakiś czas do kin.