Przypadek

Zrealizowany na krótko przed wprowadzeniem stanu wojennego „Przypadek“ jest jednym z najsłynniejszych polskich „półkowników” (trafił na ekrany dopiero pod koniec lat 80). Bohaterem jest Witek Długosz, który po przeprowadzce z Poznania mieszka w Łodzi u ciotki – przedwojennej komunistki. Tu chodzi do szkoły i studiuje medycynę. Na trzecim roku, po śmierci ojca („Nic nie musisz” – słyszy od niego ważne zdanie w ostatniej rozmowie), decyduje się na przerwanie studiów i wyjazd do Warszawy. Spóźnia się na dworzec, pociąg już ruszył. Od tego, czy zdąży wskoczyć do wagonu, zależeć będą jego dalsze losy, przedstawione w trzech wariantach fabularnych.

Sceny szalonego biegu po dworcu i gonitwy za pociągiem (nakręcone na dawnym dworcu Łódź Fabryczna) należą do najsłynniejszych w polskim kinie. „Niezwykłość pomysłu polega na tym, że nowele mają charakter wariantowy“ – podkreślał Tadeusz Sobolewski na łamach miesięcznika „Kino”. I dodawał: „Ta sama postać, wyposażona w tę samą osobowość, przeżywa na bieżąco różne warianty tego samego życia, znajdując się kolejno po obu stronach barykady. Albo inaczej mówiąc – bierze udział w społecznej grze kolejno pod różnymi barwami (w trzecim wariancie bohater nie chce w ogóle stawać do gry)”. Ks. Andrzej Luter wspominał w książce Kino wiecznie młode swoje odczucia po seansie Przypadku: „Był dla mnie olśnieniem. Witek, bohater filmu grany przez Lindę, pokazywał, jak kruche jest życie, jak cienka jest linia między wiarą i niewiarą, jakim fałszem moralnym jest dwubiegunowe postrzeganie świata, jak blisko do upadku, ale i powstania z niego, wreszcie – jak blisko do śmierci”.