13 filmów „ŚWIAT”:
Piękna praca (Beau travail, reż. Claire Denis, 1999)
Na rauszu (Druk, reż. Thomas Vinterberg, 2020)
Polowanie (Jagten, reż. Thomas Vinterberg, 2012)
Chłopcy z ferajny (Goodfellas, reż. Martin Scorsese, 1990)
Nienawiść (La haine, reż. Mathieu Kassovitz, 1995)
Dwunastu gniewnych ludzi (12 Angry Men, reż. Sidney Lumet, 1957)
Między słowami (Lost in Translation, reż. Sofia Coppola, 2003)
Aż poleje się krew (There Will Be Blood, reż. Paul Thomas Anderson, 2007)
Trainspotting (Trainspotting, reż. Danny Boyle, 1996)
Oslo, 31 sierpnia (Oslo, 31. august, reż. Joachim Trier, 2011)
Paryż, Teksas (Paris, Texas, reż. Wim Wenders, 1984)
Portret kobiety w ogniu (Portrait de la jeune fille en feu, reż. Céline Sciamma, 2019)
Kobieta pod presją (A Woman Under the Influence, reż. John Cassavetes, 1974)
Komentarz:
Zakończenie Pięknej pracy to najlepsza scena finałowa, jaką dotąd widziałam. To był też pierwszy film Claire Denis, który rozpalił moją trwałą fascynację twórczością francuskiej reżyserki. Ta legendarna scena, niosąca w sobie jednocześnie smutek i euforię, stała się dla mnie dowodem na to, że kino może przekraczać granice narracji i opowieści – dotykać emocji w ich najczystszej, niemal fizycznej postaci, prowadząc widza ku prawdziwemu katharsis.
13 filmów „POLSKA”:
Zimna wojna (reż. Paweł Pawlikowski, 2018)
Dzień świra (reż. Marek Koterski, 2002)
Dziewczyna z igłą (Pigen med nålen, reż. Magnus von Horn, 2024)
A czego tu się bać? (reż. Małgorzata Szumowska, 2006)
Nadejdą lepsze czasy (reż. Hanna Polak, 2015)
Popiół i diament (reż. Andrzej Wajda, 1958)
Boże Ciało (reż. Jan Komasa, 2019)
Chleb i sól (reż. Damian Kocur, 2022)
Ostatnia rodzina (reż. Jan P. Matuszyński, 2016)
Iluminacja (reż. Krzysztof Zanussi, 1972)
Przypadek (reż. Krzysztof Kieślowski, 1981)
Krótki film o zabijaniu (reż. Krzysztof Kieślowski, 1987)
Amator (reż. Krzysztof Kieślowski, 1979)
Komentarz:
Obejrzałam Nadejdą lepsze czasy Hanny Polak tej samej nocy, zaraz po Dzieciach z Leningradzkiego. Nie zmrużyłam oka przez całą noc. Ten film wstrząsnął mną, choć w inny sposób. Z jednej strony poruszyła mnie historia, z drugiej – sposób, w jaki Polak potrafi być obok swoich bohaterów przez wiele lat. Widać w jej pracy ogromne poświęcenie, cierpliwość i czułą uważność wobec ludzi, których filmuje.