13 filmów „ŚWIAT”:
La Strada (La Strada, reż. Federico Fellini, 1954)
Osiem i pół (8 ½, reż. Federico Fellini, 1963)
Straż przyboczna (Yōjinbō, reż. Akira Kurosawa, 1961)
Noc (La notte, reż. Michelangelo Antonioni, 1961)
Powiększenie (Blowup, reż. Michelangelo Antonioni, 1966)
Lampart (Il Gattopardo, reż. Luchino Visconti, 1963)
Rozmowa (The Conversation, reż. Francis Ford Coppola, 1974)
Chinatown (Chinatown, reż. Roman Polański, 1974)
Dziecko wojny (Ivanovo detstvo, reż. Andriej Tarkowski, 1962)
Siódma pieczęć (Det sjunde inseglet, reż. Ingmar Bergman, 1957)
Persona (Persona, reż. Ingmar Bergman, 1966)
Pociągi pod specjalnym nadzorem (Ostře sledované vlaky, reż. Jiří Menzel, 1966)
Samotność długodystansowca (The Loneliness of the Long Distance Runner, reż. Tony Richardson, 1962)
Komentarz:
Brak
13 filmów „POLSKA”:
Kanał (reż. Andrzej Wajda, 1956)
Pasażerka (reż. Andrzej Munk, Witold Lesiewicz, 1963)
Salto (reż. Tadeusz Konwicki, 1965)
Pociąg (reż. Jerzy Kawalerowicz, 1959)
Matka Joanna od Aniołów (reż. Jerzy Kawalerowicz, 1961)
Faraon (reż. Jerzy Kawalerowicz, 1965)
Panny z Wilka (reż. Andrzej Wajda, 1979)
Rękopis znaleziony w Saragossie (reż. Wojciech Jerzy Has, 1964)
Sanatorium pod klepsydrą (reż. Wojciech Jerzy Has, 1973)
Liczba doskonała (reż. Krzysztof Zanussi, 2022)
Vabank (reż. Juliusz Machulski, 1981)
Jak daleko stąd, jak blisko (reż. Tadeusz Konwicki, 1971)
Nikt nie woła (reż. Kazimierz Kutz, 1960)
Komentarz:
Najchętniej bez komentarza. Są filmy, które oglądam wielokrotnie, bo najlepiej lubię te, które już widziałem. Wiele z nich oglądam ciągle, z nowymi, innymi najczęściej emocjami, odczuciami. Nie mam wobec tego czasu na nowości. I dobrze, bo dawne są doskonałe!
Szkoda, że tylko 13 typów mogłem wskazać, więc brakuje tu kilkudziesięciu co najmniej…