13 filmów „ŚWIAT”:
Nosferatu – symfonia grozy (Nosferatu, eine Symphonie des Grauens, reż. Friedrich Wilhelm Murnau, 1922)
Złodzieje rowerów (Ladri di biciclette, reż. Vittorio De Sica, 1948)
Imię róży (Der Name der Rose, reż. Jean-Jacques Annaud, 1986)
Psychoza (Psycho, reż. Alfred Hitchcock, 1960)
Rozmowa (The Conversation, reż. Francis Ford Coppola, 1974)
Rashomon (Rashômon, reż. Akira Kurosawa, 1950)
Aż poleje się krew (There Will Be Blood, reż. Paul Thomas Anderson, 2007)
Pulp Fiction (Pulp Fiction, reż. Quentin Tarantino, 1994)
Skazani na Shawshank (The Shawshank Redemption, reż. Frank Darabont, 1994)
Biała wstążka (Das Weisse Band – Eine deutsche Kindergeschichte, reż. Michael Haneke, 2009)
Bulwar Zachodzącego Słońca (Sunset Boulevard, reż. Billy Wilder, 1950)
Kabaret (Cabaret, reż. Bob Fosse, 1972)
Whiplash (Whiplash, reż. Damien Chazelle, 2014)
Komentarz:
Imię róży do dziś oczarowuje mnie za stworzenie doskonałej iluzji średniowiecznych czasów, a Whiplash pozostaje piękną metaforą sztuki wyboru.
13 filmów „POLSKA”:
Dom zły (reż. Wojciech Smarzowski, 2009)
Człowiek z marmuru (reż. Andrzej Wajda, 1976)
Przypadek (reż. Krzysztof Kieślowski, 1981)
Vabank (reż. Juliusz Machulski, 1981)
Sanatorium pod klepsydrą (reż. Wojciech Jerzy Has, 1973)
Człowiek na torze (reż. Andrzej Munk, 1956)
Pociąg (reż. Jerzy Kawalerowicz, 1959)
Nikt nie woła (reż. Kazimierz Kutz, 1960)
Potop (reż. Jerzy Hoffman, 1974)
Barwy ochronne (reż. Krzysztof Zanussi, 1976)
Ida (reż. Paweł Pawlikowski, 2013)
Przesłuchanie (reż. Ryszard Bugajski, 1982)
Dzień świra (reż. Marek Koterski, 2002)
Komentarz:
Z łezką w oku wspominam rodzinne seanse Domu złego w okresie świątecznym. Robiliśmy tak, żeby przełamywać stereotyp spod znaku Kevina samego w domu.