13 filmów „ŚWIAT”:
Nosferatu – symfonia grozy (Nosferatu, eine Symphonie des Grauens, reż. Friedrich Wilhelm Murnau, 1922)
Gorączka złota (The Gold Rush, reż. Charlie Chaplin, 1925)
Wakacje pana Hulot (Les Vacances de Monsieur Hulot, reż. Jacques Tati, 1953)
Godzilla (Gojira, reż. Ishirô Honda, 1954)
2001: Odyseja kosmiczna (2001: A Space Odyssey, reż. Stanley Kubrick, 1968)
Szczęki (Jaws, reż. Steven Spielberg, 1975)
Taksówkarz (Taxi Driver, reż. Martin Scorsese, 1976)
Gwiezdne wojny: Część IV – Nowa nadzieja (Star Wars, reż. George Lucas, 1977)
Czas Apokalipsy (Apocalypse Now, reż. Francis Ford Coppola, 1979)
Łowca androidów (Blade Runner, reż. Ridley Scott, 1982)
Fortepian (The Piano, reż. Jane Campion, 1993)
Pulp Fiction (Pulp Fiction, reż. Quentin Tarantino, 1994)
Księżniczka Mononoke (Mononoke-hime, reż. Hayao Miyazaki, 1997)
Komentarz:
Wakacje pana Hulot. Jeśli istnieje święta trójca komików, to Tati zasiada w niej obok Charliego Chaplina i Bustera Keatona. Wakacje… nie są jego najbardziej przenikliwym, ani nawet najlepszym filmem, lecz darzę je miłością bezwarunkową. Także dlatego, że nieźle rymują się z czytanymi w dzieciństwie opowiadaniami o Mikołajku Rene Goscinnego (w zasadzie Mikołajek na wakacjach – ta część, w której bohater spędza czas w ośrodku wypoczynkowym – mógłby być Wakacjami pana Hulot, tyle że oglądanymi z perspektywy dziecka). Za każdym razem, gdy oglądam to małe arcydziełko, myślę że pan Hulot trafił do miejsca z wakacyjnych koszmarów. I ja też bym bardzo chciał tam pojechać, choć na kilka dni.
Godzilla. Coś więcej niż wzorzec dla wszystkich filmów kaiju. To nawet coś więcej niż kino epoki postatomowej – z dzisiejszego punktu widzenia jeszcze wyraźniejsze wydaje się jego proekologiczne przesłanie i ostrzeżenie przed ingerencją człowieka w naturę. Daleki od doskonałości, a jednak wybitny z absolutnie niezwykłym trzecim aktem, który porzuca katastroficzne widowisko na rzecz wyciszenia i elegijnego tonu. Ostatni śmiertelny cios zadany potworowi przypomina raczej egzekucję niż obronę przed atakiem, a poruszający finał nie przynosi oczekiwanego katharsis.
13 filmów „POLSKA”:
Dybuk (reż. Michał Waszyński, 1937)
Ostatni etap (reż. Wanda Jakubowska, 1947)
Popiół i diament (reż. Andrzej Wajda, 1958)
Pociąg (reż. Jerzy Kawalerowicz, 1959)
Nóż w wodzie (reż. Roman Polański, 1961)
Rękopis znaleziony w Saragossie (reż. Wojciech Jerzy Has, 1964)
Amator (reż. Krzysztof Kieślowski, 1979)
Kobieta samotna (reż. Agnieszka Holland, 1981)
Usłyszcie mój krzyk (reż. Maciej Drygas, 1991)
Dług (reż. Krzysztof Krauze, 1999)
Dzień świra (reż. Marek Koterski, 2002)
Róża (reż. Wojciech Smarzowski, 2011)
Ida (reż. Paweł Pawlikowski, 2013)
Komentarz:
Brak