Amator

Filip Mosz (Jerzy Stuhr), zaopatrzeniowiec z podkrakowskiego miasteczka, kupuje amatorską kamerę, żeby zarejestrować narodziny córki. Za namową dyrektora fabryki, w której pracuje, zaczyna kręcić krótkie filmy z życia zakładu. Nie pokazują one jednak świata takim, jakim chcieliby go widzieć przełożeni i przedstawiciele lokalnych władz. Konflikt staje się nieunikniony, a bohater filmu musi dokonać wyboru pomiędzy życiem rodzinnym, zawodowym oraz dokumentalną uczciwością.

Adam Horoszczak na łamach „Kina“ pisał: „Pytań w Amatorze jest wiele: o stosu­nek władzy do artystów i artystów do swoich obowiązków wobec swego czasu i społe­czeństwa; o kształt naszej kultury współczes­nej, rozdzieranej antynomiami pozornych i trwałych wartości; o perspektywę rozwoju kina w układzie rozwijających się dynamicz­nie masowych środków przekazu“. Jest też świadectwem dialogu, jaki prowadziły ze sobą dwie formacje polskiego kina lat 70. Z jednej strony, akcentuje znaczenie nurtu moralnego niepokoju – Mosz rozwiesza plakat reklamujący film Barwy ochronne i spotkanie z Zanussim, który pojawia się zresztą jako jeden z bohaterów. Z drugiej zaś strony, dzieło Kieślowskiego pokazuje fenomen Amatorskich Klubów Filmowych – jego rytuały, bolączki i aspiracje.  Nieprzypadkowo jeden z prapremierowych pokazów filmu (29 września 1979) miał miejsce w Chybiu nieopodal Cieszyna, gdzie przy miejscowej cukrowni działał znany AKF.